De gemiddelde kosten voor de zomervakantie van een Spaans gezin naar een strandbestemming bedragen 1.502 euro, inclusief de kosten voor accommodatie, vervoer, maaltijden en vrijetijdsactiviteiten, zo blijkt uit de meest recente enquête van de consumentenorganisatie OCU.
Uit het onderzoek blijkt dat de kust voor 33 % van de ondervraagden de populairste optie is, gevolgd door reizen naar het buitenland, waarvoor 11 % van de huishoudens kiest en waarvan het gemiddelde budget met 2.641 euro aanzienlijk hoger ligt.
Een verblijf op het platteland blijft daarentegen het goedkoopste alternatief en wordt door 8 % van de consumenten gekozen, met gemiddelde uitgaven van 583 euro – hetzelfde percentage kiest voor bergtoerisme, waarvan de kosten 935 euro bedragen. Aan de andere kant van de schaal plant 30 % van de gezinnen geen zomervakanties, een percentage dat vijf procentpunten hoger ligt dan het cijfer uit de enquête van 2022 (25 %).
Wat betreft het soort accommodatie staan hotelboekingen met 35 % op de eerste plaats, gevolgd door vakantieappartementen (20 %), het eigen huis (18 %) en een verblijf bij familie (14 %). De goedkoopste opties, zoals campings (7 %) of logeren bij vrienden (4 %), bevinden zich nog steeds aan de onderkant van de schaal.
Gezien de toename van incidenten in de zomer in verband met annuleringen, extra kosten of fraude door niet-bestaande aanbiedingen, adviseert de consumentenorganisatie om boekingsplatforms met veilige betalingsgateways te gebruiken en de voorkeur te geven aan accommodaties met gratis annuleringsvoorwaarden. Daarnaast raadt zij aan om alle reclamefolders, screenshots en schriftelijke mededelingen te bewaren, zodat deze in geval van een geschil als bewijsmateriaal kunnen worden gebruikt.
Ten slotte herinnert de OCU eraan dat, hoewel de prioriteit moet liggen bij het bereiken van een minnelijke schikking met de dienstverlener, consumenten de mogelijkheid hebben om de juridische weg te bewandelen zonder een advocaat of procesvertegenwoordiger in te schakelen, mits het gevorderde bedrag niet hoger is dan 2.000 euro. Deze mogelijkheid is met name relevant voor overeenkomsten tussen particulieren, aangezien deze niet onder de bescherming van de openbare instanties voor consumentenbescherming vallen.
Bron: persbureaus
