Langdurige blootstelling aan luchtvervuiling houdt bij ouderen met overgewicht of obesitas verband met een toename van het totale lichaamsvetpercentage en een afname van de vetvrije lichaamsmassa. Dit blijkt uit een onderzoek onder leiding van het Instituut voor Gezondheidsonderzoek van de Balearen, Idisba.
Deze indicatoren houden nauw verband met een verhoogd cardiometabool risico, met name bij mensen met overgewicht.
De studie, gepubliceerd in het vakblad “Diabetes Care”, analyseerde gegevens van 1.454 deelnemers aan de “Predimed-Plus”-studie, een baanbrekend multicentrisch onderzoek naar cardiovasculaire preventie in Spanje, zoals Idisba in een persbericht meedeelde.
Het team onder leiding van onderzoeksters van het Idisba en de Ciber-afdeling voor fysiopathologie van obesitas en voeding beoordeelde de blootstelling op de woonplaats aan luchtverontreinigende stoffen zoals roet, fijnstof (PM2,5) en stikstofdioxide (NO2) en bracht deze in verband met gedetailleerde metingen van de lichaamssamenstelling, verkregen door middel van botdichtheidsmeting, ook bekend als de “Dexa”- of DXA-test (dual-energy X-ray absorptiometrie).
De deelnemers waren voornamelijk afkomstig uit vijf Spaanse steden (Pamplona, León, Palma, Reus en Barcelona), waarbij in de laatste stad de hoogste concentraties van de drie luchtverontreinigende stoffen werden gemeten. De resultaten tonen aan dat hogere waarden van luchtverontreiniging zowel na één jaar als na drie jaar follow-up geassocieerd zijn met een sterkere toename van de totale vetmassa en een groter verlies aan vetvrije massa.
Volgens de auteurs zijn deze veranderingen in de lichaamssamenstelling bijzonder relevant, aangezien de ophoping van vet en het verlies van vetvrije massa nauw verband houden met een verhoogd cardiometabool risico, vooral bij mensen met overgewicht. De eerste auteur van de studie, dr. Ariadna Curto, legt uit dat “roet, een duidelijke marker voor stedelijk verkeer, de verontreinigende stof was met de grootste impact”.
“Het leven in gebieden met hogere concentraties ging gepaard met een verlies van bijna een kilo vetvrije massa over een periode van drie jaar, wat het belang onderstreept van het meewegen van luchtvervuiling als een omgevingsfactor die de metabolische gezondheid kan beïnvloeden”, legde ze uit. Dr. Dora Romaguera, de laatste auteur van de studie, licht de gevolgen toe: “Onze studie is bovendien een van de eerste die dit verband onderzoekt voor visceraal vet, dat zich in de buikholte ophoopt.”
“Het effect was alleen waarneembaar bij deelnemers jonger dan 65 jaar, wat erop wijst dat verontreinigende stoffen een sterkere ophoping van visceraal vet zouden kunnen bevorderen bij jongere volwassenen, wier vetweefsel nog in staat is tot groei”, verklaarde ze.
De auteurs benadrukken de noodzaak van toekomstige studies met longitudinale gegevens die de rol van de ophoping van visceraal vet en het verlies van vetvrije massa bij metabolisch kwetsbare bevolkingsgroepen, zoals de onderzochte groep, nauwkeuriger beoordelen.
De studie onderstreept de noodzaak om beleidsmaatregelen te nemen die de blootstelling aan luchtverontreinigende stoffen verminderen en gezondere omgevingen bevorderen, met name in stedelijke gebieden waar de verontreinigingsniveaus doorgaans hoger zijn, benadrukken de onderzoekers. Aan de studie hebben onderzoekers meegewerkt van de Ciber-centra voor diabetes en aanverwante stofwisselingsziekten (Ciberdem) en voor epidemiologie en volksgezondheid (Ciberesp), evenals van andere nationale en internationale centra.
Bron: persbureaus
