De Diada, de nationale feestdag van Catalonië, wordt elk jaar op 11 september gevierd. Deze datum verwijst naar het jaar 1714, toen Barcelona na een lange belegering tijdens de Spaanse Successieoorlog viel. De overwinning van koning Filips V betekende het einde van de Catalaanse instellingen en de invoering van de centralistische decreten van Nueva Planta.
De eerste herdenkingsceremonies vonden pas veel later plaats. In 1886 organiseerde het Centre Català een mis in de basiliek Santa María del Mar om de gesneuvelde verdedigers van Barcelona te eren. In de daaropvolgende decennia groeide 11 september uit tot een symbool van de Catalaanse identiteit en van verzet.
Tijdens de dictatuur van Franco werd de Diada verboden, maar bleef in het geheim bestaan. Toch werd het een belangrijke datum voor culturele en politieke manifestaties. Kort na de dood van Franco in 1976 kwamen duizenden mensen bijeen in Sant Boi de Llobregat om Rafael Casanova, een sleutelfiguur tijdens de belegering van Barcelona, te eren.
Een jaar later, in 1977, vond in Barcelona een enorme demonstratie plaats onder het motto „Vrijheid, amnestie en een autonomiestatuut”. Deze massale mobilisatie markeerde de terugkeer van de Diada als openbaar feest en was een krachtig signaal voor het herstel van het zelfbestuur.
In 1980 erkende het pas opgerichte Catalaanse parlement de Diada officieel als nationale feestdag in de allereerste wet die het aannam. Sinds 2006 geldt de Diada, naast de vlag en het volkslied, als een van de officiële symbolen van Catalonië.
Tegenwoordig is de Diada meer dan alleen een historische herdenking. Het is een dag waarop de Catalanen hun identiteit vieren, maar waarop ook politieke eisen en discussies over de toekomst van Catalonië centraal staan.
Bron: persbureaus
