De ontwikkeling van de lonen in Spanje staat momenteel in de belangstelling van veel werknemers en bedrijven. Gezien een inflatiecijfer dat aanzienlijk hoger ligt dan de loonstijgingen, is de bezorgdheid over koopkrachtverlies alomtegenwoordig. Wat zit er achter deze cijfers en welke gevolgen heeft dit voor het dagelijks leven van de werknemers?
Tot oktober stegen de lonen in het kader van Spaanse cao’s gemiddeld met 3,06 procent gestegen, terwijl de inflatie met 4,9 procent bijna twee procentpunten hoger lag. Dat betekent voor velen een reëel verlies aan koopkracht – een doorslaggevend argument voor protesten zoals de algemene staking op 11 november. Vooral sectoren zoals de bouwsector en de dienstensector worden hierdoor getroffen; hun lonen blijven met ongeveer 3 procent eveneens achter bij de inflatie.
De hoogte van de loonsverhogingen verschilt naargelang het soort overeenkomst: Bedrijfsakkoorden bleven met 2,61 procent bijzonder achter, terwijl nieuwe cao’s sinds 2026 opvielen met gemiddeld 3,6 procent. Ook regionaal zijn er grote verschillen: op de Canarische Eilanden lagen de gemiddelde maandsalarissen met 2.016 euro het laagst – terwijl de kosten van levensonderhoud daar bijzonder sterk zijn gestegen.
Slechts 948 van de 3.162 cao’s bevatten in oktober een clausule die de lonen koppelt aan de inflatie. Dit biedt bescherming aan ongeveer 3,8 miljoen werknemers, terwijl het merendeel van de bijna 9,6 miljoen werknemers met een cao het zonder een dergelijke garantie moet stellen.
Tegen deze achtergrond eisen de vakbonden bijvoorbeeld voor 2027 een verhoging van het minimumloon met ten minste 7 procent tot 1.306 euro. Zij stellen dat de kosten van levensonderhoud de afgelopen jaren veel sneller zijn gestegen dan de lonen.
Gezien de aanhoudend hoge inflatie en stagnerende salarissen valt nog te bezien of de politiek en de sociale partners duurzame oplossingen zullen vinden om het evenwicht tussen lonen en prijzen te herstellen.
Bron: persbureaus
