De huidige controverse tussen de vakbonden en de regionale regering over de eenzijdig vastgestelde minimale dienstverlening zorgt voor aanzienlijke spanningen in de openbare dienst. Centraal staat de vraag: hoe kan het evenwicht tussen het stakingsrecht en de bescherming van essentiële diensten voor de burgers worden gewaarborgd?
Nadat de onderhandelingen waren mislukt, heeft de regionale regering de minimale dienstverlening bij decreet vastgesteld en in het staatsblad gepubliceerd. Vakbonden zoals de CCOO staan bijzonder kritisch tegenover de voorgeschreven personeelsbezetting – zo moeten treinen en metro’s buiten de spitsuren voor 80 % en tijdens de spitsuren voor 50 % worden geëxploiteerd. Ook in het onderwijs en de gezondheidszorg gelden bindende voorschriften voor de personeelsbezetting. De eis: de minimale dienstverlening moet worden afgestemd op een gemiddelde zondag, waarop daadwerkelijk alleen in de basisbehoeften wordt voorzien.
De vakbonden onderzoeken nu juridisch of een gang naar de rechter kans van slagen zou hebben. De tijd dringt, want een uitspraak moet idealiter vóór de volgende stakingsdatum vallen. Anders bestaat het gevaar dat misbruiken die pas achteraf worden vastgesteld, geen onmiddellijke gevolgen meer hebben.
De vakbonden stellen dat de vastgestelde minimale dienstverlening objectief, evenredig en gerechtvaardigd moet zijn. Alleen zo kan het stakingsrecht als fundamenteel recht van werknemers worden gewaarborgd, zonder de bevoorrading van de bevolking in gevaar te brengen. De uitkomst van dit geschil zal uitwijzen hoe gevoelig en evenwichtig in onze samenleving sociale grondrechten kunnen worden verzoend met het algemeen belang.
Bron: persbureaus
