De Albufera, ten zuiden van Valencia, viert in 2026 haar veertigjarig bestaan als natuurpark – een opmerkelijk jubileum dat herinnert aan een boeiend hoofdstuk uit de lokale geschiedenis. Ooit was het kustgebied het doelwit van ambitieuze bouwplannen: in de jaren zestig droomde men van een vakantieoord met hotels, hoogbouw en een jachthaven. Maar dankzij de vastberaden inzet van de burgers veranderde het lot van het landschap ingrijpend.
Oorspronkelijk was de Albufera een zeebaan die door een natuurlijke zandbank in een lagune veranderde. Op de duinenstrook Devesa ontwierp architect Julio Cano Lasso een chique vakantieparadijs — met wooncomplexen, winkelcentra en infrastructuur voor tienduizenden mensen. De regio, die tegenwoordig wordt beschouwd als de „groene long van Valencia“, werd door deze visie bedreigd. De eerste bouwprojecten, zoals het Parador, de golfbaan en het Hotel Sidi Saler, werden gerealiseerd, maar het verzet nam gestaag toe.
Een keerpunt kwam in 1970, toen een bekende natuurfilmer het belang van het gebied onder de aandacht van het grote publiek bracht. Initiatieven van architecten, kritische berichtgeving en het protest van de bevolking leidden er uiteindelijk toe dat de plannen werden stopgezet. Na het einde van de Franco-dictatuur werd de Albufera onder bescherming geplaatst en in 1986 officieel uitgeroepen tot natuurpark.
Tot op de dag van vandaag is de balans tussen natuurbehoud en toeristisch gebruik een actueel thema. Het oude hotel Sidi Saler staat nog steeds leeg en geplande nieuwe grootschalige projecten stuiten op weerstand. Herbebossingsmaatregelen na bosbranden en de bescherming van het duinlandschap onderstrepen de voortdurende verantwoordelijkheid. Wie vandaag de dag op de fiets van Valencia naar de Albufera rijdt, ervaart een unieke natuur die ooit op het punt stond volledig te worden verstedelijkt – een indrukwekkend voorbeeld van de kracht van burgerinzet en duurzame stadsontwikkeling.
Bron: persbureaus






