Stijgende concessievoorwaarden, hogere prijzen en krimpende zandstranden roepen belangrijke vragen op over de toekomst van de stranden op het eiland. Wie profiteert van deze ontwikkeling en wie wordt mogelijk buitengesloten?
Laten we de stranden van Mallorca eens beschouwen als luxegoederen en ons afvragen van wie de kusten eigenlijk zijn. Bestaat het gevaar dat de stranden van Mallorca geleidelijk aan exclusieve zones worden voor kapitaalkrachtige gasten, terwijl de lokale bevolking en gezinnen naar de rand worden verdrongen?
De recente aanbestedingen voor strandconcessies laten twee tegengestelde trends zien: enerzijds worden de formele criteria aanzienlijk strenger, anderzijds stijgen de tarieven voor ligbedden, parasols en aanvullende diensten aanzienlijk. Op Playa de Palma bijvoorbeeld zullen parasols en standaardligstoelen in de toekomst elk tien euro kosten, kluisjes bij de parasols vijf euro en premiumligstoelen 45 euro.
De concessies hebben doorgaans een looptijd van vier jaar en de gemeenten vragen de exploitanten soms miljoenenbedragen. Dit maakt het beheer van stranden tot een harde business, waardoor de druk om het rendement te maximaliseren toeneemt: meer premiumlocaties, minder vrije zones, hogere prijzen.
De logica hierachter is begrijpelijk: gemeenten willen inkomsten genereren, hotels zetten in op “kwaliteitstoerisme” en aanbieders reageren met opgewaardeerde aanbiedingen. Er zijn echter duidelijke conflicten: de openbare toegankelijkheid, de transparantie bij de toewijzing en de vraag of stijgende tarieven verenigbaar zijn met het doel om de kusten als gemeenschappelijk goed open te houden.
In het publieke debat gaat het vaak over prijzen en ontwerp, maar zelden over verdelingskwesties: wie kan zich premium ligstoelen veroorloven? Welke regels zorgen ervoor dat omwonenden dagelijks gratis naar het strand kunnen blijven gaan? Eveneens zelden wordt het langetermijneffect op de kust zelf besproken: als de breedte van het strand door erosie of veranderde stromingen afneemt, wordt het spanningsveld tussen openbare ruimte en commercieel gebruik duidelijk voelbaar.
Bron: agentschappen
