[responsivevoice_button voice=”Deutsch Female” buttontext=”Mit einem Klick Beitrag vorlesen lassen”]
De Amerikaanse toneelschrijver en regisseur Robert Wilson, een van de belangrijkste kunstenaars van de 20e en 21e eeuw, is na een kort ziekbed op 83-jarige leeftijd in New York overleden, zo maakte zijn kunst- en cultuurcentrum Watermill Center donderdag (31 juli 2025) bekend.
“Met grote droefheid delen wij het overlijden mee van Robert M. Wilson, kunstenaar, opera- en theaterregisseur, architect, decorontwerper, lichtontwerper en beeldend kunstenaar”, aldus de door Wilson opgerichte instelling in een verklaring op haar Instagram-profiel.
Wilson leed aan een “korte maar ernstige ziekte”, die hij met “helderheid en vastberadenheid” tegemoet trad, aldus de instelling, die erop wees dat hij ondanks de diagnose “de plicht voelde om tot het einde toe te blijven werken en creëren”.
“Zijn werk voor het toneel, op papier, zijn sculpturen en videoportretten, evenals het Watermill Center zullen voortleven als de artistieke nalatenschap van Robert Wilson”, voegde ze eraan toe.
Ze kondigde ook aan dat er binnenkort verschillende herdenkingsbijeenkomsten voor de kunstenaar zullen plaatsvinden “op plaatsen die hem bijzonder na aan het hart lagen”.
Tot Wilsons meest opmerkelijke werken behoren enkele van zijn samenwerkingen met zangeres Lady Gaga, waaronder de videoportretten die hij in 2013 van haar maakte in het Louvre in Parijs. De toneelschrijver werkte ook samen met acteurs als Brad Pitt, Winona Ryder en Reneé Fleming, en met muzikanten als Lou Reed en schrijfster Susan Sontag, van wie velen deel uitmaakten van zijn beroemde videoportretten, die in meer dan 50 musea en galeries over de hele wereld te zien waren.
Hij werd in 1941 geboren in Waco (Texas) en raakte geïnteresseerd in de kunstwereld toen hij lessen volgde bij een balletdanseres, die hem niet alleen leerde dansen, maar hem ook hielp zijn stotteren te overwinnen.
In 1963 verhuisde hij naar Parijs om schilderkunst te studeren en een jaar later naar New York, waar hij zijn architectuurstudie afrondde aan het Pratt Institute en les kreeg van onder meer Sibyl Moholy-Nagy, een persoonlijkheid die banden had met het Bauhaus.
Zoals The New York Times zich herinnert, was Wilson meer geïnteresseerd in licht, ruimte en beweging dan in de dialoog en de verhaallijn van de werken.
Woorden speelden dan ook geen belangrijke rol in zijn werken en sommige van zijn voorstellingen, zoals “Deafman Glance (Le Regard du Sourd)” of “Life and Times of Joseph Stalin” – die respectievelijk zeven en twaalf uur duurden – waren zelfs volledig stil.
Zijn eerste uitstapje naar de opera maakte Wilson in 1976 aan de zijde van de Amerikaanse componist Philip Glass – met wie hij meerdere malen samenwerkte – met het werk “Einstein on the Beach”, dat handelt over kernenergie en de figuur van de wetenschapper Albert Einstein.
Uit zijn uitgebreide carrière zijn ook zijn werken “Alcestis” met Laurie Anderson, “The Old Woman” met acteur Willem Dafoe en choreograaf Mikhail Baryshnikov en “Cosmopolitan Greetings” met Allen Ginsberg bekend.
Bovendien werd hij in 1984 genomineerd voor de Pulitzerprijs voor zijn twaalf uur durende opera “the CIVIL warS” en ontving hij in 1993 de Gouden Leeuw van de Biënnale van Venetië in de categorie beeldhouwkunst.
Bron: agentschappen
