Computerfraude is steeds vaker gericht tegen banken. De toename van fraude en pogingen tot fraude verschuift van strafrechtelijke aanklachten naar rechtszaken tegen banken. Steeds meer klanten kiezen ervoor om hun bank aan te klagen nadat hun rekeningen zijn geplunderd, omdat dit de snelste manier is om hun geld terug te krijgen.
De enorme moeilijkheden bij het identificeren en vervolgen van fraudeurs zijn deels verantwoordelijk voor de toename van rechtszaken tegen banken. De jurisprudentie is ook klantvriendelijk en stelt bijna automatisch de instelling waar het geld is opgenomen verantwoordelijk.
Banken zijn verplicht om de veiligheid van de betaalmiddelen die ze gebruiken te garanderen en volgens de jurisprudentie zijn ze aansprakelijk voor fraude, tenzij ze kunnen bewijzen dat de consument zeer nalatig is geweest.
Het Hof van Beroep oordeelde dat “de bank niet heeft voldaan aan de bewijslast dat de transactie was geautoriseerd door de klant of dat de klant nalatig was bij het bewaren van zijn wachtwoorden, dus de vordering moet worden toegewezen”. Met deze uitspraak werd een man die zonder zijn medeweten door hackers was aangemeld voor Apple Pay veroordeeld tot het terugbetalen van 6.000 euro.
Simpele nalatigheid is niet genoeg om het bedrijf vrij te pleiten. In een andere zaak oordeelde de rechtbank ook in het nadeel van de bank, ook al had de klant die door de phishing werd getroffen verschillende waarschuwingsberichten van de bank genegeerd en slechts een paar minuten nodig gehad om te bellen en de betaling te blokkeren. De rechtbank merkte op dat “het voor een leek niet eenvoudig is om te herkennen dat het ontvangen bericht frauduleus is of dat de website die via de opgegeven link wordt geopend, vals is”.
In een ander geval werd de mobiele telefoon van het slachtoffer zodanig gekloond dat de hackers zelfs de antwoorden op de beveiligingsvragen bemachtigden die toegang gaven tot de wachtwoorden van zijn mobiele telefoon. Ook in dit geval werd de bank verantwoordelijk gehouden en niet de telefoonprovider.
Vervolging van dit soort misdrijven is bijna altijd zinloos. Het meesterbrein is vaak duizenden kilometers verwijderd van de plaats van het misdrijf. Het is de “mulero” die de rekening betaalt: een persoon die zijn lopende rekening in Spanje opent om de eerste illegale overboeking te ontvangen. Het geld staat maar een paar minuten op deze rekening en komt binnen een paar minuten in handen van de maffia. De verdachte heeft dus weinig meer gedaan dan het rekeningnummer op de rekening schrijven en het is moeilijk te zien dat hij zich economisch gezien kan verantwoorden voor het misdrijf. De criteria voor een veroordeling zijn de afgelopen maanden ook strenger geworden. Het is dus aan de bank.
Bron: Agentschappen
