De woningnood op Mallorca wordt steeds nijpender en steeds meer gemeenten verhogen de minimale verblijfsduur voor toegang tot gesubsidieerde woningen. Deze maatregelen zijn bedoeld om de lokale bevolking te beschermen, maar roepen vragen op: zijn ze echt effectief of verplaatsen ze het probleem alleen maar?
Aangescherpte regels kunnen onbedoelde gevolgen hebben en nieuwe onrechtvaardigheden creëren. De vraag rijst of langere verblijfsperiodes daadwerkelijk helpen voor degenen die op het eiland werken en zijn opgegroeid. Of zijn ze eerder een teken van symbolische politiek?
De regionale regering heeft al een landelijke minimumperiode van vijf jaar vastgesteld, maar sommige gemeenten gaan nog verder. Esporles eist zeven jaar, Inca acht jaar voor mensen onder de 35, Sencelles tien en Sóller zelfs 18 jaar. Andere gemeenten overwegen soortgelijke maatregelen.
Critici bekritiseren dat dergelijke termijnen niet alleen nieuwkomers treffen, maar ook mensen die hier werken of onlangs zijn teruggekeerd van een opleiding of studie. Een jonge leraar of verpleegkundige zou met lege handen kunnen komen te staan als de regel strikt aan een registratietermijn is gebonden. Er ontbreekt een genuanceerde benadering: wie bepaalt wie een “inwoner” is?
Het aantal jaren zegt weinig over de daadwerkelijke verankering. Er zijn nauwelijks criteria voor welke beroepen voorrang krijgen of hoe woonruimte aan werkende huishoudens wordt toegewezen. Ook de juridische gevolgen op lange termijn, zoals discriminatierisico’s en EU-rechtelijke kwesties, komen zelden aan de orde. Een ander belangrijk punt is de aanbodzijde.
In gemeenten met hoge vastgoedprijzen heeft het weinig zin om alleen de toegangsvoorwaarden aan te scherpen als niet tegelijkertijd meer sociale woningbouw wordt gestimuleerd. Belemmeringen kunnen de toegang weliswaar reguleren, maar lossen het fundamentele probleem van het gebrek aan aanbod niet op.
Bron: agentschappen
