Het voormalige Hotel Perú aan de Plaça Major in Palma op Mallorca staat te koop voor 3,6 miljoen euro. Een historisch pand met 768 m², een terras met panoramisch uitzicht – en de centrale vraag: van wie is de oude binnenstad eigenlijk?
Het debat over Hotel Perú in Palma laat zien hoe de geschiedenis van een stad kan worden omgezet in een luxeproject. Een kritische discussie is onontbeerlijk. Moet een gebouw dat sinds het begin van de 20e eeuw het beeld van de steegjes rond de Plaça Major bepaalt, worden omgevormd tot exclusieve luxeappartementen? Of moet Palma op een meer gevoelige manier omgaan met zijn architectonisch erfgoed?
Wat blijft er over als de deuren van zo’n gebouw voorgoed worden gesloten? Het gaat om meer dan nostalgie. Het gebouw is historisch belangrijk als een van de eerste hotelgebouwen van Palma. In het kadaster staat het bouwjaar vermeld als rond 1900, en in het midden van de 20e eeuw werd het als hotel geëxploiteerd. Voor stedenbouwkundigen en omwonenden zijn dit belangrijke aanwijzingen: een bouwsteen van de stedelijke identiteit, niet alleen een bruikbare oppervlakte voor de markt van luxe appartementen.
Een kritische analyse laat zien: de advertentie benadrukt architectonische details en stelt de verbouwing tot een eengezinswoning of meerdere wooneenheden voor. Klinkt onschuldig? Niet als je de locatie in ogenschouw neemt: op loopafstand van toeristische hotspots, korte afstanden naar cafés en overheidsinstanties, een panorama dat goed te verkopen is. Leegstaande hotels worden op het eiland vaak omgebouwd tot dure appartementen – een proces dat de vraag naar exclusieve woonruimte vergroot en tegelijkertijd de beschikbaarheid van betaalbare woonruimte in het centrum vermindert.
Bovendien wordt de juridische status onvolledig weergegeven: de schrapping uit het hotelregister en het ontbreken van een exploitatievergunning maken het object veranderbaar. Dit biedt weliswaar ruimte voor investeerders, maar brengt ook risico’s met zich mee voor de bouwkundige staat en de openbare toegankelijkheid. Een luxe renovatie kan de originele elementen blootleggen – of ze onder beton laten verdwijnen om een homogeen, duur interieur te creëren. Welk scenario zich zal voordoen, blijft vooralsnog onzeker.
In het publieke debat domineren beelden en rendementsverwachtingen. De volgende vragen worden echter zelden gesteld: van wie is de openbare ruimte in de stad eigenlijk? Wie beslist over het gebruik ervan als historische gebouwen in particuliere handen overgaan? Hoe bindend zijn de voorwaarden voor behoud en openbare toegankelijkheid? En niet in de laatste plaats: wie profiteert economisch van dergelijke verkopen – de omwonenden, de gemeente of verre investeerders?
Bron: agentschappen
