Brussel heeft het geplande algemene verbod op vakantieverhuur in woonhuizen op de Balearen afgewezen.
Wat betekent dit voor huurders, verhuurders en gemeenten op Mallorca, en hoe zou een juridisch waterdichte, lokaal werkzame oplossing eruit kunnen zien?
De centrale vraag is hoe de druk op de huurwoningmarkt op Mallorca kan worden verminderd zonder inbreuk te maken op Europese diensten- en vestigingsrechten.
Samenvattend heeft de Europese Commissie een algeheel verbod op nieuwe toeristische verhuur in meergezinswoningen op de Balearen afgewezen. Brussel beschouwt een algemene beperking als onevenredig en ziet conflicten met de dienstenrichtlijn en de vrijheid van vestiging. Kortom, een regel die voor de hele eilandengroep wordt opgelegd, is juridisch aanvechtbaar.
Een kritische analyse laat zien dat het EU-veto op het eerste gezicht lijkt op een nederlaag voor een beleid dat de gespannen woningmarkt wil beteugelen. Het probleem ligt echter minder in het doel dan in de aanpak. De EU eist bewijs van lokale tekorten en een gerichte selectie van maatregelen. Een algemeen verbod gaat voorbij aan de verschillen tussen wijken van Palma, toeristische trekpleisters aan de Playa de Palma en rustige plekken in het binnenland.
Wie rechtszekerheid wil, moet de regeling afstemmen op concrete, aantoonbare ruimtes en omstandigheden. In de praktijk betekent dit dat een wet die voor het hele eiland geldt, uitnodigt tot rechtszaken en mazen in de wet in de hand werkt. Eigenaren zouden in plaats van een officieel verboden vakantieverhuur kunnen kiezen voor ombouw tot hotels, het omzeilen van platforms of schijnverhuur. Hetzelfde geldt voor aanbieders die uitwijken naar naburige eilanden, wat gevolgen heeft voor de infrastructuur, het verkeer en de buurten.
Bron: persbureaus
